การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายสถานการณ์การครองโสดถาวรของคนไทยมุสลิม ศึกษาแบบแผน และตัวกำหนดการครองโสดถาวรของคนไทยมุสลิม รวมทั้งรูปแบบการอยู่อาศัยของคนไทยมุสลิมที่ครองโสดถาวรด้วย ใช้ข้อมูลทุติยภูมิจากโครงการสำมะโนประชากรและการเคหะของสำนักงานสถิติแห่งชาติ (จำนวน 4 รอบ (พ.ศ. 2513, 2523, 2533, 2543) อธิบายสถานการณ์การครองโสดถาวร โดยใช้อายุเฉลี่ยแรกสมรส และร้อยละของการครองโสดถาวร สำหรับแบบแผนการครองโสดถาวรของคนไทยมุสลิม ใช้ตารางไขว้ ส่วนตัวกำหนดการครองโสดของคนไทยมุสลิมใช้ Logistic Regression Analysis และสุดท้าย การศึกษารูปแบบการอยู่อาศัย ใช้ร้อยละของรูปแบบการอยู่อาศัย โดยมีสมมติฐานว่า ความเป็นเมืองมีอิทธิพลต่อการครองโสด

ผลการศึกษาทั้งหมด สามารถยืนยันว่า ความเป็นเมืองเป็นตัวกำหนดที่มีอิทธิพลกับการครองโสดถาวร ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐาน ทั้งจากผลการศึกษาสถานการณ์การครองโสดถาวร ในช่วงระยะเวลา 30 ปี ทั้งบุรุษและสตรีไทยมุสลิมมีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการครองโสดจากการแต่งงานเร็วและแต่งงานเกือบทั้งหมดไปสู่การเต่งงานช้าและอยู่เป็นโสดกันมากขึ้น นอกจากนี้พบว่าทั้งบุรุษและสตรีไทยมุสลิมที่อาศัยอยู่ในถิ่นที่มีความเป็นเมืองสูง เช่น กรุงเทพมหานคร       ผลการศึกษาในพื้นที่ 4 จังหวัดภาคใต้ ซึ่งมีความหนาแน่นของประชากรมุสลิมสูง พบว่า แบบแผนการครองโสดของคนไทยมุสลิมที่แสดงถึงความเป็นเมืองมีความสัมพันธ์กับแบบแผนการครองโสดของคนไทยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติอย่างยิ่ง และผลจากการครองโสดถาวร พบว่า ผู้ที่ครองโสดถาวรอยู่อาศัยเพียงลำพังสูงมาก ซึ่งกลายเป็นผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่เพียงลำพังต่อไป