การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง แบบสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลังการทดลอง เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการพูคุยกับตัวเอง ทางบวกบนพื้นฐานหลักอิสลามต่อภาวะซึมเศร้าของนักเรียนวัยรุ่นหญิงมุสลิม กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาเป็นนักเรียนวัยรุ่นหญิงมุสลิม ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามในจังหวัดสงขลา ผู้วิจัยสุ่มตัวอย่างแบบง่ายๆ จากลุ่มตัวอย่างที่มีคุณสมบัติตามที่กำหนด จำนวน 52 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองซึ่งได้รับโปรแกรมการพูดกับตัวเองทางบวกบนพื้นฐานหลักอิสลาม 26 คน และกลุ่มควบคุม 26 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้มี 2 ประเภท ได้แก่ เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองเป็นโปรแกรมการพูดกับตัวเองทางบวกบนพื้นฐานหลักอิสลาม ประกอบด้วย 4 ขั้นตอน จำนวน 6 ครั้ง ดำเนินกิจกรรมทั้งหมด 3 สัปดาห์ๆ ละ / ครั้ง รวมทั้งหมด 6 ครั้ง แต่ละครั้งใช้เวลา 60-90 นาที ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาของเครื่องมือโดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ท่าน และนำโปรแกรมไปทดลองใช้กับนักเรียนที่มีลักษณะคล้ายกลุ่มตัวอย่างจำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย 2 ส่วน คือ แบบสอบถามทั่วไป และแบบประเมินภาวะซึมเศร้า 9 คำถาม ของกรมสุขภาพจิต ซึ่งมีการคำนวณค่าความเที่ยงจากการนำมาใช้กับกลุ่มตัวอย่างจำนวน 52 คน โดยใช้สูตรสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค ได้ค่าความเที่ยงเท่ากับ .83 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติบรรยาย สถิติที่คู่ และสถิติทีอิสระ

ผลการศึกษาพบว่า ภายหลังการเข้าร่วมโปรแกรมกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยภาวะซึมเศร้าลดลงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรม เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มพบว่า กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมมีค่าเฉลี่ยภาวะซึมเศร้าหลังการทดลองแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติโดยกลุ่มทดลองมีค่าคะแนนเฉลี่ยน้อยกว่ากลุ่มควบคุม ผลการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าโปรแกรมการพูดกับตัวเองทางบวกบนพื้นฐานหลักอิสลาม สามารถลดภาวะซึมเศร้าได้ จึงควรส่งเสริมให้พยาบาลหรือครูแนะแนวในโรงเรียนมัธยมนำโปรแกรมการพูดกับตัวเองทางบวกบนพื้นฐานอิสลามไปใช้กับนักเรียนวัยรุ่นหญิงในโรงเรียนมัธยมที่มีภาวะซึมเศร้าระดับเล็กน้อยถึงปานกลาง (ไผโรส มานะ, 2556)