งานวิจัยเรื่องสตรีไทยมุสลิมกับอาชีพพยาบาลในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ พ.ศ. 2505-2550  ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานภาพสตรีไทยมุสลิมในแง่การแสวงหาโอกาสในชีวิตนอกบ้านด้วยการประกอบอาชีพนางพยาบาล โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงประวัติศาสตร์คือศึกษาผ่านข้อมูลประเภทเอกสารและข้อมูลมุขปาฐะจากภาคสนาม นำเสนอสาระตามมิติของประวัติศาสตร์  เพื่อให้เห็นความเปลี่ยนแปลงในสถานภาพสตรีไทยมุสลิมจากอาชีพดังกล่าว

ผลการศึกษาพบว่า สตรีไทยมุสลิมในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้มีวิถีชีวิตที่อยู่ภายใต้จารีตประเพณีทางศาสนาที่เป็นบรรทัดฐานสังคมซึ่งกำหนดให้ผู้หญิงต้องมีคุณสมบัติเป็นเมีย แม่ และลูกสาวที่ดี พร้อมๆ กับให้สตรีสามารถเรียนรู้วิทยาการต่างๆ ได้ แต่สตรีส่วนใหญ่มักจะเรียนรู้ในทางศาสนาและเรียนจบเพียงภาคบังคับเป็นหลักเท่านั้น ต่อมาเมื่อการศึกษาในระบบได้ขยายตัวมากขึ้นในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ พร้อมๆ กับการจัดตั้งสถาบันการศึกษาหลายแห่ง การได้เรียนต่อในสาขาวิชาชีพพยาบาลก็ได้รับความสนใจจากสตรีไทยมุสลิมในพื้นที่มากขึ้น และขยายตัวอย่างต่อเนื่องตามลำดับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายหนังการจัดตั้งวิทยาลัยพยาบาลที่จังหวัดยะลาและนราธิวาส

การที่อาชีพพยาบาลได้รับความสนใจจากสตรีไทยมุสลิมในสามจังหวัดชายแดนใต้ ค่อนข้างมากนั้น ผลการศึกษาได้พบว่าเกิดจากปัจจัยภายนอกคือการสนับสนุนการศึกษาวิชาพยาบาลของภาครัฐ เพื่อแก้ปัญหาสาธารณสุขและความขาดแคลนนางพยาบาลในพื้นที่ ในขณะปัจจัยภายในนั้นเป็นผลมาจากอาชีพดังกล่าวไม่ขัดกับหลักศาสนา ทั้งเป็นอาชีพที่มีเกียรติในฐานะการสร้างความต่อเนื่องในบทบาทแม่ การประกอบอาชีพนางพยาบาลจึงมีความมั่นคงในชีวิตสูงเป็นที่ยอมรับจากสังคมจนนำมาซึ่งความภาคภูมิใจในอาชีพเป็นอันมาก

งานวิจัยเรื่องนี้ได้ตีพิมพ์เป็นบทความ ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ปีที่ 7 ฉบับที่ 2 หน้า 65-76.