การศึกษา เรื่อง กลไกการช่วยเหลือเด็กและหญิงจากการค้ามนุษย์ : กรณีศึกษาจังหวัดปัตตานี มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อทราบถึงสถานการณ์ปัญหาการค้ามนุษย์เด็กและหญิงในพื้นที่จังหวัดปัตตานี 2) ศึกษากลไกช่วยเหลือเด็กและผู้หญิงที่ตกเป็นเหยื่อของการค้ามนุษย์ในพื้นที่จังหวัดปัตตานี 3) วิเคราะห์ ปัญหาและเสนอแนวทางในการพัฒนากลไกการช่วยเหลือผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ในพื้นที่จังหวัดปัตตานี และ 4) เสนอแนะนโยบายต่อกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ในการขับเคลื่อนงานช่วยเหลือผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์เด็กและหญิง
กลุ่มตัวอย่างในการศึกษา ได้แก่ เจ้าของสถานประกอบกิจการ เช่น ร้านอาหารและร้านคาราโอเกะ จำนวน 142 สถานประกอบการ ผลการศึกษา พบว่า 1) ระดับความรู้ความเข้าใจ ของผู้ประกอบกิจการต่อสถานการณ์การค้ามนุษย์ส่วนใหญ่มีความรู้ความเข้าใจระดับปานกลาง ร้อยละ 49.0 2) มุมมองผู้ประกอบกิจการต่อแรงงานข้ามชาติต่อการจัดสวัสดิการแรงงาน โดยภาพรวมการปฏิบัติ อยู่ในระดับมาก (x ̅ = 3.80) 3) การมีส่วนร่วมในการป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ โดยภาพรวม การปฏิบัติอยู่ในระดับปานกลาง (x ̅= 3.53 และ 4) การศึกษาปัญหาอุปสรรคในการให้ความช่วยเหลือ เด็กและหญิงที่ตกเป็นเหยื่อจากขบวนการค้ามนุษย์ในพื้นที่จังหวัดปัตตานี โดยภาพรวมการปฏิบัติงาน อยู่ในระดับปานกลาง (x ̅ = 2.66) ประชากรกลุ่มตัวอย่างยังร่วมกันคิดเพื่อเสนอแนะรัฐบาลหรือผู้มีส่วนเกี่ยวข้องควรพิจารณาและดำเนินการแก้ไขในประเด็นต่าง ๆ ดังนี้
      1. รัฐบาลควรจัดระบบการคุ้มครองแรงงานนอกระบบ จัดอบรมกฎหมายเกี่ยวกับ การค้ามนุษย์แก่ผู้ประกอบกิจการ ตั้งข้อตกลงก่อนเปิดกิจการ และการให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ ในการตรวจสอบการดำเนินกิจการ
      2. รัฐบาลควรติดตาม ช่วยเหลือเยียวยา และคุ้มครองกลุ่มเด็กและหญิงที่ตกเป็นเหยื่อ จากการค้ามนุษย์ หลังจากส่งกลับประเทศภูมิลำเนา ทั้งนี้เพื่อป้องกันการกลับสู่วงจรการค้ามนุษย์ซ้ำอีก
      3. ส่งเสริมโอกาสในการเข้าถึงการศึกษา และแหล่งข้อมูลความรู้เรื่องการค้ามนุษย์ และผลกระทบจากการค้ามนุษย์ที่เกิดขึ้นกับเด็ก ครอบครัว ชุมชน และประเทศชาติ
      4. รัฐบาลควรดึงการมีส่วนร่วมของภาคประชาชนในการป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้ามนุษย์อย่างยั่งยืน (อมรพรรณ วงศ์เพชร, 2559)