การเปลี่ยนแปลงหลายอย่างที่เกิดขึ้นสังคมไทยโดยเฉพาะการประสบกับภาวะเศรษฐกิจถดถอยทำให้ผู้ที่หารายได้หญิงขายบริการหรือหญิงที่สังคมขนานนามว่า “โสเภณี” หน้าสถานีรถไฟ อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช ประสบกับความทุกข์ยากความลำบากและถูกเบียดขับจากคนในชุมชนให้กลายเป็นคนชายขอบมากยิ่งขึ้น จากสาเหตุดังกล่าวทำให้ผู้วิจัยมีความสนใจที่จะศึกษาสภาพชีวิตที่เสี่ยงต่อการที่จะทำให้เกิดปัญหาสังคมอย่างไร และต้องให้รัฐจัดสวัสดิการในเรื่องใดให้บ้าง โดยอาศัยกรอบทฤษฎีการประทับตรา
ผลการศึกษาพบว่า หญิงขายบริการบริเวณสถานีรถไฟ เป็นเสมือนผู้หญิงสองภาค กล่าวคือ ภาคหนึ่ง ในสายตาของคนในชุมชนที่หญิงขายบริการเข้ามาอาศัยและใช้เป็นแหล่งทำมาหากินมักมองพวกเธอว่าเป็นผู้มีความแปลกแยกจากบรรทัดฐาน กฎระเบียบและศีลธรรมอันดีงามของสังคม จึงเกิดการนิยามที่เป็นอคติหรือมักถูกมองในแง่ลบ นอกจากนี้ยังถูกมองว่าเป็นประชากรส่วนเกินที่เข้ามาอาศัยอยู่ในสังคม และมักถูกมองว่ามีการศึกษาน้อย ไม่มีเงิน โอกาสที่จะยกฐานะขึ้นมาอยู่ในสังคมเมืองจึงเป็นเรื่องยากเพราะเป็นเสมือนตราประทับสำหรับผู้ที่ประกอบอาชีพนี้เสียแล้วที่ว่า “ผู้หญิงที่ประกอบอาชีพนี้ย่อมไม่ใช่ผู้หญิงดี” พวกเธอจึงมีความรู้สึกต่ำต้อย ด้อยศักดิ์ศรี ท้อแท้และถูกเบียดขับให้กลายเป็นคนชายขอบของสังคมนั้นคือการประกอบอาชีพที่เป็นชายขอบของสังคม รวมทั้งการอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เป็นชายขอบ หรือที่เรียกว่า “กลุ่มคนจนเมือง”
อีกภาคหนึ่ง พวกเธอเป็นแม่ของลูกและส่วนใหญ่เป็นแม่หม้าย สามีตายบ้าง หย่าร้างกับสามีบ้าง สามีติดคุกบ้าง ทำให้ขาดผู้นำครอบครัว พวกเธอจึงต้องเป็นผู้นำครอบครัว มีหน้าที่เลี้ยงดูคนในครอบครัวให้ได้รับความสุขสบายตามอัตภาพโดยไม่มีใครรู้ว่าเธอประกอบอาชีพอะไร เธอยังคงเป็นแม่ที่ดี เป็นคนดีในสายตาทุกคน และนั้นคือความสุขในยามที่เธอกลับบ้าน แต่ก็ไม่รู้ว่าความสุขนั้นจะคงอยู่ได้นานเท่าใด
นอกจากนั้น พวกเธอยังเป็นกลุ่มคนที่มีความเสี่ยงต่อการเป็นโรคเอดส์และโรคอื่นๆ ที่เกิดจากการมีเพศสัมพันธ์ และเป็นกลุ่มคนที่ขาดโอกาสที่จะได้รับสวัสดิการของรัฐ แต่ถ้ารัฐยังละเลยไม่ให้ความสำคัญและไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยแก้ปัญหาเหล่านี้อย่างจริงจัง ปัญหาที่เกิดขึ้นกับพวกเธออาจจะก่อให้เกิดปัญหาอื่นๆ ตามมาอีก
