รัฐบาล สื่อมวลชน และนักวิชาการส่วนใหญ่ยังคงให้ความสนใจกับการพัฒนาที่เน้นด้านโภคทรัพย์และวัตถุธรรมอย่างทุ่มเท โดยทำให้มองข้ามความสำคัญของแก่นสารด้านภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมไป ทำให้สังคมไทยพัฒนาไปโดยขาดการยึดเหนี่ยวกับรากแก้วแห่งวัฒนธรรมของสังคมไทย ผนวกกับกระแสโลกาภิวัตน์ที่มีลักษณะเป็นทุนนิยมปัจเจกนิยมเข้มข้นขึ้นมาก ในการทบทวนการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่เหล่านี้ประเด็นสำคัญที่ขาดไม่ได้คือการพิจารณาทางวิชาการ ว่าสังคมไทยมีท่าทีในการรับมือต่อวิกฤตต่างๆ ที่เกิดขึ้นอย่างไร การทำความเข้าใจต่อปรากฏการณ์การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ในมิติวัฒนธรรม

ประเภทหนังสือ : วัฒนธรรม
แหล่งอ้างอิง : สุริชัย  หวันแก้ว. “เผชิญหน้าโลกาภิวัตน์ทางวัฒนธรรม นโยบายวัฒนธรรมในบริบทใหม่.” กรุงเทพฯ : ศูนย์ศึกษาการพัฒนาสังคม คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม. 2547.