Category: ข่าวกิจกรรมวิจัยและการเผยแพร่ผลงานวิจัย

สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ได้คัดเลือกผลงานวิจัยอาจารย์จาก มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ร่วมงานมหกรรมการวิจัยแห่งชาติ 2559 ซึ่งจัดขึ้นเมื่อวันที่ 17-21 สิงหาคม 2559 ที่ผ่านมา ณ ศูนย์ประชุมบางกอกคอนเวนชั่นเซ็นเตอร์ เซ็นทรัลเวิด์ล ราชประสงค์ กรุงเทพ

ผลงาน “โคมไฟหนังตะลุง” โดย ผู้ช่วยศาสตราจารย์เรวัต สุขสิกาญจน์ อาจารย์ประจำสาขาการออกแบบอุตสาหกรรม สำนักวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ และ โครงการวิจัยการถ่ายทอดเทคโนโลยี “ลานสกาโมเดล” โมเดลระบบเฝ้าระวังดัชนีลูกน้ำยุงลายเพื่อแก้ปัญหาโรคไข้เลือดออกอย่างยั่งยืนจากระดับครัวเรือนถึงอำเภอ โดย รองศาสตราจารย์ ดร.จรวย สุวรรณบำรุง อาจารย์ประจำสำนักวิชาสหเวชศาสตร์และสาธารณสุขศาสตร์ ได้รับความสนใจจากผู้เข้าร่วมงานจากนักวิชาการ นักวิจัย นักเรียน นักศึกษา ภาคธุรกิจ และผู้สนใจจากทั่วประเทศ 

มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ เข้าร่วมแสดงผลงาน ในงาน Thailand Research Expo 2016 ระหว่างวันที่ 17 – 21 สิงหาคม 2559 ณ ศูนย์ประชุมบางกอกคอนเวนชั่นเซ็นเตอร์ เซ็นทรัลเวิด์ล ราชประสงค์ กทม. จัดโดยสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ซึ่งในปีนี้มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ได้นำทัพบุคลากรสายสนับสนุนที่มีศักยภาพในการพัฒนางานประจำสู่นวัตกรรม หรืองานวิจัย โดยผลงานที่เข้าร่วมแสดงผลงาน ประกอบด้วย 1. เครื่องอบแห้งข้าวเปลือกด้วยคลื่นไมโครเวฟแบบต่อเนื่อง ผสมลมร้อน โดย คุณไพรวัลย์ เกิดทองมี นักวิทยาศาสตร์ศูนย์เครื่องมือวืทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 2. เครื่องอัดถ่านพลังงาน โดย นายฮาเล็ม ดอเลาะ นายวีรชาติ รานวล นส.ธินาพร สุทธิวิริยะ นักวิทยาศาสตร์ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 3.วิธีการย่อยโฟม โดยนายวีรชาติ รานวล และนายฮาเล็ม ดอเลาะ นักวิทยาศาสตร์ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 4.ประสิทธิภาพการใช้หลอด LED ในการเพิ่มแสงสว่างและลดการใช้พลังงานภายในศูนย์บรรณสารและสื่อการศึกษา โดยนายธวัชชัย ประดู่ และนายเมษา สินทบทอง นายช่างเทคนิคศูนย์บรรณสารและสื่อการศึกษา 5.เครื่องตรวจจับก๊าซ LPG โดย นายธีระ พรหมมาศ นักวิทยาศาสตร์ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และ 6.ระบบ E-services ของศูนย์คอมพิวเตอร์

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ปัทมวรรณ จิมากร ซิลลิ อาจารย์ภาควิชาภาษาอังกฤษ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปาฐกถาพิเศษ “Active Learning : Challenges and Innovations” ในงานประชุมวิชาการการเรียนรู้เชิงรุก “Active Learning : Challenges and Innovations” เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2559 ณ ห้องอรพินธ์ โรงแรมทวินโลตัส

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ปัทมวรรณ กล่าวว่า ข้อจำกัดในการทำห้องเรียน Active Learning ด้วยนวัตกรรม เริ่มจาก ความท้าทายที่ 1 Education in peril ระบบการศึกษาของไทยไม่ดี ถึงจุดต่ำสุด ไม่ว่าจะเป็นการประเมินระดับโลกหรือระดับภูมิภาค ประเทศไทยมีการลงทุนจากต่างชาติจำนวนมาก แต่ทำไมภาษาอังกฤษของเราก็ยังอยู่ในระดับที่ต่ำมาก เราเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้การศึกษาแย่ เราได้ทำใหการศึกษาไทยดีขึ้นรึเปล่า หากเราดูเกี่ยวกับการเรียนรู้ของคน ถ้าเรียนด้วยการอ่าน ได้ยิน และดู จะจำได้ 10%, 20% และ 30% ตามลำดับ แต่ถ้าได้ไปชมนิทรรศการ ไปพิพิธภัณฑ์ หรือชมการสาธิต ความจำจะเพิ่มเป็น 50% ถ้าเป็นการฝึกและมีส่วนในการเรียนรู้ร่วมกัน จะเพิ่มเป็น 70% จะให้ดีที่สุด คือ การทำโมเดล การเรียนรู้จากประสบการณ์โดยตรง โดยยกตัวอย่างการเรียนภาษาอังกฤษในประเทศบราซิล จะช่วยให้จำได้ถึง 90% ซึ่ง 70-90% นี้ เป็นการเรียนรู้โดยการวิเคราะห์ คำจำกัดความ การสร้างสรรค์ และการประเมิน ซึ่งต้องใช้การเรียนแบบ Active Learning แต่ในความเป็นจริง การออกข้อสอบของเราจะเป็นการเลือกคำตอบที่มีคำตอบที่ถูกต้องเพียงข้อเดียว ใช้การท่องจำและการเรียนในโรงเรียนกวดวิชา ความรู้เป็น fact ที่เราต้องหาใส่ตัว ขณะที่ทักษะทางปัญญาเป็นการต่อยอดความรู้ เช่น การใช้ความรู้ทางฟิสิกส์มาเรียนรู้เกี่ยวกับน้ำตก การศึกษาของประเทศฟินแลนด์และเยอรมัน เป็นตัวอย่างที่ดีของเรื่องนี้

ความท้าทายที่ 2 We can’t do like them เราทำไม่ได้เหมือนพวกเขา ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ปัทมวรรณ กล่าวว่า ถ้าเราตามไม่ทันก็ให้วิ่งไปดักข้างหน้า โดยใช้วิธีนำของแปลกมาใช้ ทำอย่างไรให้เด็กได้วิเคราะห์ คำจำกัดความ คิดรูปแบบการเรียน และประเมินความรู้ของเพื่อนและของเรา Active Learning จึงเป็นการเรียนรู้ที่ทำให้ผู้เรียนอยากมีปฏิสัมพันธ์ทางปัญญา คิดเชื่อมโยงกับการเรียนรู้และการนำไปใช้ในอนาคต ต้องมีคำถาม who, what, why, when, where และ how ถ้าตอบไม่ได้ เราต้องย้อนกลับมาดูว่า ทำไมผู้เรียนถึงคิดแบบนั้น เพราะสิ่งที่ถูกผิดอยู่ที่เราคิดเอง ทำให้การเรียนรู้มีความหมาย

จากความท้าทายทั้งสอง นวัตกรรมการเรียนรู้แบบ Active Learning ควรเริ่มจากการเรียนกลุ่มเล็กๆ (start small) โดยยกตัวอย่างของ Cooking in English ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ซึ่งเป็นการเรียนการพูดภาษาอังกฤษผ่านการทำอาหาร รวมทั้งทำให้เป็นเรื่องง่ายๆ เช่น การเรียนรู้เกี่ยวกับ computation โดยใช้วิธ๊การแสดงให้ดู โดยไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ เป็นต้น

ความท้าทายที่ 3 เป็นเรื่อง Naivety and Oblivion ทำไมเด็กถึงไม่มีความรู้รอบตัว เช่น ความรู้ด้านสังคม ประวัติศาสตร์ การเรียนสังคมเป็นเรื่องจริงแต่สิ่งที่ขาดหายไป คือ ความรู้สึก ดังนั้น นวัตกรรมเกี่ยวกับเรื่องนี้ ควรเป็นการเรียนรู้เพื่อให้เกิดความอยากรู้ อยากเห็น (make them curious) กิจกรรมจึงควรเป็นแบบ open ended เช่น การเรียนรู้ผลของสงครามโลก โดยให้นักเรียนจำลองฉากของเหตุการณ์ ถ้าหากเราต้องอยู่ในบรรยากาศนั้น เพื่อให้เข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงความเจ็บปวด โดยมีภาษาอังกฤษเป็นเครื่องมือในการสื่อสาร นักเรียนได้ใช้ทักษะการออกแบบ การคำนวณ และการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า เป็นต้น และนวัตกรรม การทำอะไรนอกกรอบและอย่าตัดสิน (do the unthinkable and don’t judge) และการเรียนรู้เพื่อค้นพบ (discovery-based learning) โดยอาจให้โจทย์การเรียนรู้ เช่น การเป็นผู้สื่อข่าวไปสัมภาษณ์บุคคลสำคัญ

ความท้าทายที่ 4 The society without empathy สังคมไทยเป็นสังคมที่ขาดความเห็นอกเห็นใจกัน ดังนั้น critical thinking เป็นสิ่งสำคัญ จึงจำเป็นที่จะต้องมีนวัตกรรมการสร้างให้เด็กมีความเห็นใจ (Create opportunities for empathy to flourish)

ในตอนท้าย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ปัทมวรรณ จิมากร ซิลลิ สรุปว่า การเรียนรู้เชิงรุกต้องมีเวลา ความพยายามและทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง โดยเราจะต้องคิดใหม่ใน 5 สิ่งนี้ คือ rethink our context, rethink what we believe in, rethink what we teach, rethink how we teach และ rethink ‘Teacher training’

ข่าวโดย ส่วนประชาสัมพันธ์

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ แพทย์หญิงมยุรี วศินานุกร อดีตคณบดีสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ บรรยายพิเศษ “การเรียนรู้แบบกรณีศึกษา (Case-based Learning)” ในงานประชุมวิชาการการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning : Challenges and Innovations) เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2559 ที่ผ่านมา ณ ห้องอรพินท์ โรงแรมทวินโลตัส

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ แพทย์หญิงมยุรี เล่าว่า Case-based Learning เป็นส่วนหนึ่งที่เล็กมากของ Active Learning โดยเป็นประสบการณ์ที่เราพบเห็น ได้ยิน ได้ฟัง และเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง เพื่อนำมาสืบค้นต่อ เป็นการกระตุ้นสมองให้ทำงาน เกิดเป็นกระบวนการเรียนรู้ เริ่มจากทำอย่างไรให้นักศึกษาใช้สมอง เพื่อให้เกิดการเรียนรู้และนำไปใช้ได้ ความจริงที่ว่าในชั้นเรียนที่โรงเรียนกิจกรรมสมองของนักเรียนน้อยกว่าในขณะที่เล่น Gates of Olympus บังคับให้เปลี่ยนวิธีการเรียนรู้โดยทั่วไป

เมื่อโลกมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ผู้ช่วยศาสตราจารย์ แพทย์หญิงมยุรี เล่าว่า ทักษะที่จำเป็นต้องมีในศตวรรษที่ 21 ประกอบด้วย 1) ความรู้ ในวิชาชีพของตนเอง 2) ความรู้ทั่วไป เช่น ความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ สังคมศาสตร์ และเทคโนโลยี เป็นต้น 3) ความรู้สมัยใหม่ มีความจำเป็นต้องรู้ เพื่อเชื่อมโยงให้เกิดการพัฒนานวัตกรรมบางอย่าง เช่น การผลิตหุ่นยนต์ 4) ทักษะในการเรียนรู้และสร้างนวัตกรรม โดยการคิดอย่างมีวิจารณญาณ สามารถแก้ปัญหา สื่อสารและทำงานร่วมกับผู้อื่นได้ มีความคิดสร้างสรรค์และสร้างนวัตกรรมได้ 5) ทักษะการใช้ชีวิตและการประกอบอาชีพ ซึ่งต้องมีความยืดหยุ่น ปรับตัว ริเริ่ม กล้า อยากรู้อยากเห็น มีคุณธรรม จริยธรรม ทักษะทางสังคม สร้างผลงานให้ตัวเอง เป็นผู้นำและมีความรับผิดชอบ ซึ่งสามารถสร้างได้ขณะเป็นนักศึกษา 6) ต้องมีความรู้การใช้ข้อมูลและเทคโนโลยีสารสนเทศ

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ แพทย์หญิงมยุรี เล่าต่อว่า Case-based Learning เป็นเคสที่มีสถานการณ์เจาะจง โดยตั้งเป้าไว้ว่าอยากให้เรียนอะไร แต่ต้องมีความซับซ้อนเพื่อให้เกิดการวิเคราะห์ หาคำตอบร่วมกัน คำตอบที่ได้ไม่จำเป็นต้องเป็นคำตอบเดียว โดยเน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง ผู้เรียนร่วมมือและประสานงานร่วมกัน เกิดเป็น Active Learning ในช่วงนี้ สิ่งที่ได้มีกระบวนการอยู่ในสมองและเอาไปใช้งานได้ ซึ่งสิ่งที่ทำนั้นได้อะไรบ้าง

บทบาทของผู้เรียน เชื่อมโยงเรื่องราวในสถานการณ์ปัจจุบันได้ นำความรู้และหลักการมาใช้ในการอภิปราย ต้องชี้ประเด็น ตั้งคำถาม มีการคิดวิเคราะห์ข้อมูลซึ่งต้องมีหลายวิธีและมีคำตอบที่น่าเป็นไปได้ออกมา การทำงานเป็นกลุ่มอาจไม่เห็นด้วยในคำตอบแต่ต้องมีการประนีประนอม ในส่วนของบทบาทครู เป็น Facilitator คอยกระตุ้นผู้เรียน ค้นหา case ให้ข้อมูล เพื่อให้พิจารณาตัดสินใจเองว่าจะทำอะไร

ชนิดของ case ประกอบด้วย 1) Extensive, detailed case เป็น case ที่มีเนื้อหามาก มีรายละเอียด ใช้เวลานานในการเรียนรู้ อาจเป็นสัปดาห์ 2) Descriptive, narrator case บาง case อาจจบภายในครั้งสองครั้ง ให้ทยอยเรียน ให้คิดและวิเคราะห์เพื่อหาคำตอบ 3) Mini case เป็น case เล็ก เอา concept ไปสู่การปฏิบัติ เป็นการเรียนในชั้นเรียนเพียงครั้งเดียว 4) Bullet case มีเพียง 2-3 ประโยค และเรียนเพียงเรื่องเดียว 5) Directed case มีการชี้แนะของผู้สอน มีเนื้อหาและเจาะจงคำถามในการหาคำตอบ 6) Fixed case คล้าย Mini case และ Bullet case แต่ให้เลือกคำตอบที่ถูกต้องเพียงคำตอบเดียว จาก 4-5 คำตอบ ที่ให้

การจัด Case-based Learning อาจเป็นห้องเรียนใหญ่ ห้องเรียนกลุ่มย่อย ห้องเรียน online ก็ได้ โดยผู้ช่วยศาสตราจารย์ แพทย์หญิงมยุรี ได้ยกตัวอย่างของ Case-based Learning ที่คุณหมอได้สอนนักศึกษาแพทย์ขณะที่เป็นคณบดีสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ อาทิ การใช้น้ำเกลือ โดยใช้ Directed case เริ่มด้วย Lesson plan จากนั้นให้นักศึกษาเตรียมงานก่อนเข้าชั้นเรียนและนำมานำเสนอในชั้น อาจารย์ wrap up จบด้วยการประเมินโดยกลุ่ม และมี modify essay question เพื่อสอบความรู้

ประโยชน์ของการเรียนแบบ Case-based Learning ทำให้มองเห็นว่าสิ่งที่เรียนรู้มีความสำคัญ นำไปใช้ประโยชน์ได้ ได้เห็นการนำทฤษฎีไปใช้ในภาคปฏิบัติ มีการวิเคราะห์ ได้เรียนรู้ร่วมกัน เป็นการเรียนเป็นกลุ่ม เชื่อมโยงกับสถานการณ์ใหม่ๆ ที่จะไปพบ

ก่อนที่ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ แพทย์หญิงมยุรี วศินานุกร จะปิดท้ายด้วย Year 2060 : Education Predictions ของ Salman KHAN ผู้ก่อตั้งเว็บไซต์ khanacademy.org โดยบอกถึงการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น 4 อย่าง คือ 1) รูปแบบของห้องเรียนจะเปลี่ยน 2) เวลาของการสำเร็จศึกษาจะเปลี่ยนเป็น Achievement based 3) ครูจะเป็น Coach เป็นที่ปรึกษา 4) 99% ของประชากรจะรู้หนังสือ

สมพร อิสรไกรศีล ข่าว
ธีรพงศ์ หนูปลอด ภาพ